یا ضامن آهو

به نام خدا

سلام ای امام هشتم ،ای امام رئوف، ای امامی که دل لطیفی داری

که به بچه آهویی رحم کردی.صبح ها همزمان با طلوع آفتاب وقتی

پنجره ی اتاقم را که به سمت بارگاه ملکوتی ات و رو به مشرق باز

می شود را می گشایم ،دستم را روی قلبم می گذارم ، از راه دور

به تو سلام می کنم و صلوات می فرستم. هر روز از خدا می خواهم

زیارتت را نصیبم گرداند شاید که بتوانم در بارگاه نورانی ات به آرامش

برسم و عقده های دلم را آن جا خالی کنم . احساس من این است که

فقط در جوار تو آرام می شوم و تنها تویی که بی منت به دردودل های

من گوش می دهی . خوب می دانم با تمام زیاده خواهی ام وقتی باز هم

به تو پناه می آورم و توسل می جویم باز هم پذیرای من هستی. راستش

را بخواهی به کبوترهای حرمت ، به پیرمردی که به کمر خمیده از پله های

باریک نقاره خانه بالا می رود ، به زائرانی که از راه های دور از کشورهای

دیگر برای پا بوست آمده اند، به همه ی آنها حسودی ام می شود؛حتی به

آهویی که ضامنش شدی . بله با خودم می گویم یعنی من به اندازه ی هیچ

کدام از آنها نیستم که حضرت صدای مرا بشنود ودعای مرا اجابت کند؟ بعد

آن جاست که تو را به جان مادرت و پسرت (جواد)قسم می دهم چون شنیده ام

درمقابل این دو قسم است که بنده ای را بدون جواب بر نمی گردانی اول از همه

هم دعایم این است:اللهم عجل لولیک الفرج!

مریم حسن زاده - 14